Being Mindful Blog

Leren vissen zonder haakje

 

photo 1470330453978 5692624aa578

Leren vissen zonder haakje
Retraite met Charles en Patricia Genoud.

Door Eric Oostdijk

Ik weet nog dat ik vroeger met mijn broer ging vissen in een van de vele vijvers bij ons in de buurt. Vol verwachting liepen we dan als grote jagers door onze buurt op weg naar ‘the big Catch’, om vervolgens vaker teleurgesteld dan tevreden naar huis terug te keren. Van de jagers die we waren was slechts een schim over. We hadden weer eens niets gevangen en hadden dorst. Thuis belandden de hengels met een grote boog in de hoek van de schuur en even later stonden we, met een appel in de hand, te voetballen op het pleintje voor ons huis...


Het is een prachtige zaterdag eind april. De zon schijnt door ontluikend groen van bomen, die de winter zat zijn. Onrustige vogels vliegen van tak naar tak en langzaam maar zeker wordt alles in gereedheid gebracht voor de retraite van Charles en Patricia Genoud. Plaats van handeling is centrum Meeuwenveen in het Drentse Havelte. Een prachtige plek om de komende dagen naar, voor mij nieuwe ‘teachers’, te mogen luisteren. Enigszins gespannen zet ik mijn tent op vlak voor de ruimte waar de retraite zal plaats vinden. Langzaam maar zeker lijkt er iets te veranderen, naarmate ook de meditatieruimte wordt aangekleed met meditatiematten en meditatiekussentjes. Een Boeddhabeeld wordt terzijde gestaan door een prachtige bloem, terwijl zacht zonlicht, gefilterd door een lichte vitrage, de ruimte iets sacraals verleent. Uiteindelijk arriveren Charles en Patricia Genoud, evenals de andere deelnemers aan de retraite. Alhoewel ik me er niet van bewust was, begin ik de retraite met een spanning die me onrustig maakt. Het is een mengeling van de spanning die hoort bij sinterklaasavond en de spanning die hoort bij het vissen in de vijvers rond mijn ouderlijk huis: benieuwd wat ik ga ‘krijgen’ en tegelijkertijd opgewonden of ik ‘iets groots’ ga vangen. Bij het binnenkomen van Charles en Patricia wordt me gelijk duidelijk dat het bij hen gaat om het ‘gronden’ in het huidige moment. Patricia noemde dit ergens tijdens de retraite ‘learning to live in the now-space’.

Leerproces

De dagen in de nabijheid van Patricia en Charles waren voor mij een doorlopend leerproces van loslaten, vallen, opstaan om vervolgens weer los te laten, wat ik stiekem toch wilde vasthouden (mindfulness optima forma). Niet alleen in de nabijheid van deze leraren voltrok zich een leerproces. Ook het kamperen zelf werd een leermeester voor mij en met name mijn slaapmatje. Het idyllische beeld dat ik had van voorgaande retraites in mijn tent, bleek de eerste nacht nog net stand te houden, maar de tweede nacht werd dit beeld wreed verstoord door een lek in mijn slaapmatje. Ik hoorde die nacht, terwijl ik mijn slaapmat geïrriteerd nieuw leven in blies, de woorden van Charles in mijn achterhoofd: “We practice in a gentle way, with lightness, openness and receptivity.” Tja, daar werd mijn idylle rap ingehaald door de werkelijkheid. Mijn matje werd mijn nachtelijke oefening van geduld oefenen, discipline en omgaan met irritatie (mindfulness optima forma 2). De dagen die volgden werden de meditaties dieper en dieper, mogelijk gemaakt door een zeer voorspelbaar programma, dat bestond uit lopen-zitten-lopen-zitten-etenlopen-zitten-dhammatalks en slapen... op een steeds sneller leeglopend matje. Mijn ‘kampeer-beeld’ begon demonische vormen aan te nemen. Mijn slaapmatje werd een symbool van afzien en volhouden, van irritatie en vervloeking. Want ik wilde me niet laten kennen en dus zou ik bewijzen dat er ook geslapen kon worden op een leeg matje. Maar Patricia deed, op een soms ontroerende wijze, haar duit in het zakje, door mijn schild van trots per metta-meditatie iets verder te laten zakken. Pas na vier nachten nauwelijks te hebben geslapen, kon ik mezelf toestaan om in het meditatiegebouw op een normale matras mijn slaapgebrek in te halen. Wat bleek het moeilijk te zijn voor mij om wat milder voor mezelf te zijn... Woorden die Patricia eerder had uitgesproken, vielen plots met een dreun op hun plek: “In the very moment of clear seeing, there is the letting go of what is harmful.” Dit was dus een van de ‘cadeautjes’ die bij mijn sinterklaasgevoel hoorde.

Mildheid

Oké, nu ik mezelf kon toestaan iets milder voor mezelf te zijn, werd ik me van een andere oud patroon bewust en wel die van de jager, de visser, het jongetje met zijn hengel op zoek naar de grote vis,
maar dan in spirituele zin. Terwijl ik van de ene naar de andere identificatie uitspraken van Patricia en Charles probeerde vast te houden in mijn aantekeningenboekje, ontdekte ik ook de behoefte om gehoord en gezien te worden. Ik wilde antwoorden op al mijn vragen en wilde dit en ik wilde dat en, en, en... Ondertussen gingen Patricia en Charles onverstoord door met het uitdelen van metta, gelijkmoedigheid, compassie en alles wat nodig was om mij ruimte en tijd te geven, die uitnodigde om te oefenen. Te oefenen met mijn ‘clinging mind’, mijn ‘hunger to be seen’ om uiteindelijk mijn ‘fearful ego’ te ontmoeten. Ik voelde me als een ui gepeld, schil voor schil tot alleen de kern nog overbleef. Met letterlijk tranen in mijn ogen. Plots drong tot me door dat ‘mental constructions lead to physical contraction and physical contractions lead to mental construction’.

Leren vissen zonder haakje

Plots was daar het beeld weer van het jongetje dat gaat vissen. Hengel als een lans in zijn hand. Het viskoffertje vol met haakjes, dobbers, lood en lokvoer. Een hoofd vol verwachtingen, want eens moest het ervan komen... de grote vis kon niet anders dan door mij gevangen worden. Maar onder de inspirerende begeleiding, de diepe inzichten en de embodiment van Patricia en Charles, kreeg ‘het vissen’ tijdens deze retraite een andere betekenis. De kunst van het vissen zit hem niet in het vangen van de grootste vis. Nee, de kunst schuilt in het leren vissen zonder haakje. Zitten in het gras, met een dobber en lood aan je lijntje maar zonder haakje. De dobber als metafoor voor de geest (bewegend bij het minste of geringste) en dus als object van aandacht. Wat een bevrijding om de geest, die verleidt, die angst inboezemt, die de ‘grote vis’ belooft, louter te leren aanschouwen zonder er iets mee te moeten. Wat een vrijheid om de ‘grote vis’ gewoon te laten zwemmen en genoegen te nemen met... ’slechts’ aanwezig zijn! Nu ik zelf drie zonen heb, is het misschien een goed idee om deze drie knapen alle drie een hengel te geven met een dobber en loodjes, maar... zonder haakje. Om ze vervolgens mee te nemen naar de vijvers bij ons in de buurt en ze te vertellen over Boeddha, Patricia en Charles Genoud, een lekke slaapmat en ze te leren vissen zonder haakje...
Ik voel me een bevoorrecht mens om zo te mogen oefenen en zulke meesters op mijn pad te treffen.

fdeel
0
Being Mindful Mindfulness
Being Mindful Onderwijs
Being Mindful Interpersoonlijk
Being Mindful Mbsr

Wat is Mindfulness?

"Mindfulness ontstaat door bewust aandacht te schenken, in het huidige moment, met compassie en open en niet-oordelende nieuwsgierigheid. Door het ontwikkelen van deze vorm van aandacht, kunnen we een manier van leven ontdekken die uitnodigt om in het hier en nu te blijven. Zodoende verliezen we ons minder (snel) in het 'herkauwen' van wat geweest is en onze eindeloze tendens om ons zorgen te maken over de toekomst.''

Lees verder

Kom ik in aanmerking voor een vergoeding?

zorgwijzerBij een zorgverzekering met aanvullende dekking heb je bij sommige verzekeraars recht op vergoeding van de kosten die een mindfulness-training met zich meebrengt. Dit gebeurt onder de noemer alternatieve geneeswijzen, preventieve cursussen, psychologische hulp of psychosociale hulp.

Kijk hier of je zorgverzekeraar een vergoeding biedt.

Neem contact met mij op

  1. Please type your full name.
  2. onjuiste invoer
  3. Onjuist mailadres
  4. Invalid Input
  5. Invalid Input
Mindfulness Nijmegen Metta Logo
Mindfulness Nijmegen Cfm Logo
Mindfulness Nijmegen RadboudcentrumvoorMindfulness
Mindfulness Nijmegen Trained To Teach Dot B Foundations
Trained To Teach Dot B
Mindfulness Nijmegen Cvm